Jaki motocykl na 170 cm wzrostu wybrać?

Masz około 170 cm wzrostu i zastanawiasz się, jaki motocykl da ci pewność i wygodę. Wcale nie musisz ograniczać się do jednej klasy maszyn. Z tego poradnika dowiesz się, jak świadomie dobrać motocykl do swojego wzrostu, proporcji ciała i stylu jazdy.

Jaki motocykl na 170 cm wzrostu wybrać?

Projektanci tworzą motocykl przede wszystkim pod jego zadanie: miasto, sport, turystyka, adventure, enduro. To przeznaczenie narzuca geometrię całej maszyny, a dopiero z niej wynika wysokość w siodle. O tym, jak wysoko siedzisz, decyduje konstrukcja ramy, charakterystyka zawieszenia, rozmiar kół i sposób poprowadzenia układu wydechowego, a nie założony wzrost kierowcy.

Z tego powodu w ofercie dealerów motocykli nie znajdziesz osobnego działu „dla niskich”. Producent skupia się na tym, żeby dany model dobrze prowadził się w swoim segmencie, a kwestia wysokości jest efektem ubocznym całego projektu. Dobra wiadomość jest taka, że przy wzroście około 170 cm da się odnaleźć się w niemal każdym segmencie, jeśli świadomie czytasz dane techniczne i przymierzasz konkretne egzemplarze.

Problem wysokości ujawnia się głównie w sytuacjach, gdy osoba o średnim lub niższym wzroście siada na wyraźnie wysokiej maszynie, na przykład na dużym adventure z długim skokiem zawieszenia. Kłopot pojawia się przy niskich prędkościach i podczas manewrów parkingowych, gdy w kołach działa mała siła żyroskopowa, nie ma pędu, a motocykl nie „trzyma się” sam. Wtedy każdy dołek, koleina, pochyły podjazd, konieczność cofania czy zawracania na ciasnej przestrzeni mocniej obnażają ograniczony zasięg nóg.

Większość niegroźnych wywrotek, tzw. „paciaków”, zdarza się właśnie przy takich prędkościach, poniżej progu swobodnej równowagi. Kierowca próbuje podeprzeć się stopą, nagle okazuje się, że podłoże jest niżej niż się spodziewał, motocykl delikatnie przechyla się za daleko i ląduje na boku. Podczas normalnej jazdy, już od około 10–15 km/h, nawet ciężkie adventure czy turystyki dzięki scentralizowanej masie zaczynają prowadzić się lekko i wysokość siedzenia przestaje być wielkim problemem.

Przy wzroście 170 cm możesz dobrać dla siebie motocykl praktycznie w każdym segmencie. Wymaga to tylko spokojnego podejścia do takich parametrów jak wysokość w siodle, szerokość kanapy, możliwość obniżenia zawieszenia oraz masa maszyny. W dalszej części znajdziesz konkretne wskazówki, jak krok po kroku przejść ten proces i na co patrzeć u poszczególnych modeli.

Jak wzrost i proporcje ciała wpływają na wybór motocykla?

Sama liczba „170 cm” to tylko punkt odniesienia. Dwie osoby o identycznym wzroście mogą w praktyce zupełnie inaczej sięgać nogami do ziemi i rękami do kierownicy. U jednej więcej centymetrów „siedzi” w nogach, u innej w tułowiu, ktoś ma długie ramiona, ktoś inny krótkie, a to przekłada się na realny komfort na motocyklu.

Bardzo ważny jest przekrok, czyli długość nóg mierzona od krocza do ziemi, ale także długość tułowia, zasięg ramion oraz masa kierowcy w pełnym ubraniu. Motocykl zawsze trochę „siada” pod twoim ciężarem, więc osoba cięższa przy tej samej wysokości katalogowej realnie znajdzie się bliżej asfaltu niż ktoś o filigranowej budowie. Do tego dochodzi mobilność bioder i kolan, która decyduje, jak zniesiesz długotrwałe ugięcie nóg.

Na komfort w siodle wpływa kilka konkretnych wymiarów twojego ciała:

• długość przekroku – od niej zależy, czy oprzesz całe stopy, czy tylko palce na motocyklu o danej wysokości siedzenia,
• długość ramion – decyduje, czy sięgniesz swobodnie do kierownicy bez prostowania łokci i garbienia się,
• ruchomość bioder i kolan – im bardziej elastyczne, tym łatwiej przyjąć pozycję ze zgiętymi nogami bez bólu po kilkudziesięciu kilometrach,
• waga kierowcy w pełnym ubraniu motocyklowym – wpływa na to, jak mocno ugnie się zawieszenie i o ile spadnie realna wysokość w siodle,
• planowana waga pasażera i bagażu – dodatkowe kilogramy jeszcze bardziej obciążają tył i zmieniają zachowanie motocykla na postoju.

Te parametry przekładają się bezpośrednio na to, jak w rzeczywistości „układasz się” na maszynie. Pod obciążeniem motocykl siada, więc wysokość katalogowa zmienia się w realną. Kąt ugięcia kolan, odchylenie tułowia i zasięg dłoni do kierownicy decydują, czy po godzinie jazdy czujesz się swobodnie, czy zaczynają boleć nadgarstki albo lędźwie. Dwie osoby o tym samym wzroście na tym samym modelu mogą mieć zupełnie inne odczucia.

Przy wzroście około 170 cm nie wystarczy spojrzeć na tabelkę z wartością „seat height”. Usiądź na motocyklu w pełnym ubraniu, poproś sprzedawcę, żeby przytrzymał maszynę i sprawdź, jaką masz realną wysokość w siodle pod swoim ciężarem, a dopiero potem oceniaj, czy to dla ciebie wygodna pozycja.

Czy przy 170 cm wzrostu trzeba dosięgać obiema stopami do ziemi?

Technicznie nie ma wymogu, żeby na motocyklu zawsze opierać stabilnie obie stopy. Wielu doświadczonych kierowców całkiem swobodnie jeździ maszynami, na których dotykają asfaltu tylko palcami. Ale dla osoby początkującej możliwość położenia na ziemi przynajmniej większej części obu stóp mocno poprawia poczucie bezpieczeństwa i zmniejsza stres przy pierwszych manewrach.

Na starcie nauki jazdy dobrze, gdy jesteś w stanie oprzeć przynajmniej obie śródstopia o ziemię albo jedną stopę w całości, a drugą tylko częściowo. Wraz z doświadczeniem wielu motocyklistów akceptuje podparcie na samych palcach lub pracę głównie jedną „mocniejszą” nogą, szczególnie na wyższych maszynach typu adventure. Z czasem to technika podparcia staje się ważniejsza niż idealne, pełne „stopy na płasko”.

Lepszy kontakt z podłożem ma szczególne znaczenie w kilku konkretnych sytuacjach:

• ciasne manewry parkingowe między innymi motocyklami lub samochodami,
• nawroty na wąskiej drodze, gdy trzeba energicznie podeprzeć maszynę przy małej prędkości,
• ruszanie i zatrzymywanie się na pochyłościach, zwłaszcza z kierunkiem pod górę,
• jazda z pasażerem i bagażem, kiedy tył motocykla mocniej siada, a środek ciężkości przesuwa się do góry i do tyłu,
• nierówne, miękkie lub żwirowe podłoże, gdzie stopa może się lekko zapadać lub ześlizgiwać.

Dużo daje wypracowanie dobrych nawyków zamiast gonienia za jak najniższą maszyną. Warto wybrać jedną stronę jako „bazową” do podparcia, obserwować nawierzchnię wcześniej wzrokiem i zatrzymywać się tam, gdzie masz więcej przyczepności dla nogi. Dzięki temu nawet przy wsparciu tylko jednej stopy motocykl o wysokości zbliżonej do górnej granicy twoich możliwości nie będzie budził niepotrzebnego lęku.

Co decyduje o wygodnej pozycji na motocyklu przy 170 cm wzrostu

Pozycja na motocyklu to nie tylko sama wysokość siedzenia, ale cały układ ciała względem maszyny. Liczy się odległość od ziemi, kąt ugięcia kolan, ułożenie bioder i kręgosłupa, a także zasięg do kierownicy, manetek i klamek. Istotne są też podnóżki: ich wysokość i odsunięcie od kanapy wpływają na to, czy siedzisz bardziej wyprostowany, czy skulony.

Osoba o wzroście około 170 cm powinna zwrócić uwagę na kilka elementów ergonomii podczas każdej przymiarki w salonie lub u sprzedawcy. Same liczby z katalogu nie pokażą, jak ciało faktycznie ułoży się na danym motocyklu, dopiero realne siedzenie w butach, spodniach z protektorami i kurtce daje pełen obraz.

Podczas przymiarki zwróć uwagę na konkretne elementy pozycji:

• wysokość siedzenia a twój przekrok – czy na płaskim podłożu możesz komfortowo oprzeć stopy (całe, śródstopia, czy tylko palce),
• szerokość i kształt kanapy – czy jej boki nie wypychają kolan na zewnątrz, utrudniając dosięgnięcie do ziemi,
• kąt ugięcia kolan – zbyt mocne zgięcie przy dłuższej jeździe męczy mięśnie i obciąża stawy,
• położenie i kąt podnóżków – czy nie są zbyt wysoko albo zbyt daleko do tyłu jak w mocno sportowych maszynach,
• pochylenie tułowia – czy siedzisz wyprostowany jak na nakedzie, czy bardziej pochylony jak na sporcie i czy odpowiada ci to przy twojej sprawności kręgosłupa,
• zasięg do klamek i przełączników bez prostowania łokci – dłonie powinny spoczywać na kierownicy z lekkim zgięciem rąk,
• odległość do manetki gazu przy pełnym skręcie kierownicy – podczas manewrów parkingowych nie możesz „gonić” za manetką całym tułowiem.

Szerokość i profil kanapy bardzo silnie wpływają na odczuwaną wysokość motocykla. Wąska, lekko zwężająca się ku przodowi kanapa, jak w wielu nakedach czy lekkich sportach, pozwala swobodniej opuścić nogi i łatwiej dosięgnąć asfaltu. Z kolei bardzo szerokie siodła, typowe dla wielu cruiserów i skuterów klasy średniej, potrafią podnieść miednicę o kilka centymetrów w górę i utrudnić pełne postawienie stóp, mimo teoretycznie niskiej wartości w katalogu.

Przy wzroście około 170 cm wygodna pozycja jest pewnym kompromisem. Z jednej strony potrzebujesz wystarczająco pewnego podparcia na postoju, z drugiej – niezbyt ostrego zgięcia kolan i bioder podczas dłuższej jazdy. Zbyt mocne pochylenie nad bakiem może szybko obciążyć nadgarstki, a zbyt „leżąca” pozycja do tyłu, jak na niektórych cruiserach, potrafi zmęczyć odcinek lędźwiowy i kark przy nawet średnich prędkościach.

Zbyt wymuszona pozycja – mocno ugięte kolana, daleko wyciągnięte ramiona, silne wygięcie pleców – bardzo szybko powoduje zmęczenie i ból pleców, karku czy kolan. Wybierając motocykl, nie kieruj się samym wyglądem ani modą, tylko tym, jak twoje ciało realnie czuje się w siodle po kilku minutach siedzenia.

Jakie typy motocykli najlepiej sprawdzają się przy wzroście 170 cm?

W różnych segmentach motocykli typowe zakresy wysokości siedzenia dość mocno się różnią. Motocykle miejskie i naked często mieszczą się w przedziale około 780–810 mm, wiele cruiserów schodzi znacznie niżej, nawet w okolice 700 mm, natomiast klasyczne turystyki i sport touringi trzymają się często w okolicach 800–830 mm. Skutery klasy średniej mają wartości zbliżone do miejskich nakedów, ale ich kanapy bywają szerokie. Najwyższe są zwykle motocykle adventure i enduro – niektóre przekraczają 850 mm, a nawet 880 mm w wersjach z długim skokiem zawieszenia.

W każdym z tych segmentów znajdziesz jednak modele o stosunkowo niskim siedzeniu, często poniżej 800 mm, albo wersje fabrycznie obniżone. Na rynku pojawiają się także opcjonalne, niższe kanapy proponowane wprost przez producenta. Z tego powodu nie warto skreślać całej klasy motocykli tylko dlatego, że „adventure są za wysokie” czy „sporty są niewygodne” – zawsze trzeba sprawdzić parametry konkretnego modelu.

Jakie motocykle miejskie i naked są wygodne dla osób o wzroście 170 cm?

Motocykle miejskie i naked często bardzo dobrze współpracują z osobami o wzroście około 170 cm. Zazwyczaj zapewniają wyprostowaną, naturalną pozycję, stosunkowo wąską kanapę i rozsądną masę, która ułatwia codzienne manewry. Taki motocykl daje dobrą kontrolę nad maszyną w korkach, a przy tym nie męczy nadmiernym pochyleniem jak niektóre typowe sporty.

W tej klasie można wskazać kilka popularnych modeli z rozsądną wysokością w siodle:

• Honda CB 500F – wysokość siedzenia około 789 mm, motocykl uniwersalny, bardzo przyjazny w mieście i na krótsze trasy,
• Kawasaki Z 650 – siedzenie na poziomie około 790 mm, dynamiczny naked o sportowym charakterze, a jednocześnie nadal dostępny dla średniego wzrostu,
• BMW G310 R – około 785 mm, lekki miejski motocykl, który dzięki niewielkiej masie bywa dobrym wyborem na pierwszy kontakt z większą maszyną,
• Suzuki SV 650 – także około 785 mm, klasyk segmentu z silnikiem V2, chętnie wybierany przez osoby szukające kompromisu między miastem a trasą.

Wszystkie te motocykle trzymają się poniżej umownej granicy 800 mm wysokości siedzenia i zazwyczaj dobrze współgrają z kierowcą o wzroście około 170 cm. Trzeba jednak obowiązkowo zweryfikować nie tylko samą liczbę w katalogu, ale też szerokość kanapy, skok i miękkość zawieszenia oraz masę motocykla podczas manewrów na postoju. To połączenie parametrów decyduje o tym, jak pewnie czujesz się w realnych warunkach.

Jakie cruisery, sporty i skutery oferują niską wysokość siedzenia?

Ze względu na konstrukcję do najniższych maszyn należą najczęściej cruisery. Mają one długą ramę, nisko poprowadzone siedzenie i często mocno cofnięty środek ciężkości. W efekcie kierowca siedzi bardzo blisko ziemi, a motocykl wydaje się „przyklejony” do asfaltu. Część klasycznych sportów klasy średniej oraz wybrane skutery również oferują relatywnie niską wysokość siedzenia, choć ich geometria i odczucia w siodle są już inne niż w cruiserach.

Warto przyjrzeć się kilku przykładom z tych segmentów:

• Harley-Davidson Low Rider S – siedzenie na poziomie około 690 mm, czyli ekstremalnie nisko jak na motocykl tej klasy, świetny przykład cruisera przystępnego dla niższych kierowców,
• Yamaha X-Max 300 – wysokość siedzenia około 795 mm, umiarkowana liczba w specyfikacji, ale stosunkowo szeroka kanapa skutera może utrudniać pełne podparcie dwoma stopami,
• Honda CBR 500 R – sport o siedzeniu na poziomie około 785 mm, rozsądna wysokość dla wzrostu 170 cm, choć pozycja jest wyraźnie bardziej pochylona niż na nakedzie,
• Yamaha R3 – około 780 mm, lekki sportowy motocykl, który łączy umiarkowaną wysokość siedzenia z wyścigową sylwetką kierowcy.

Niska liczba w katalogu nie zawsze oznacza, że w praktyce motocykl będzie „niski” dla ciebie. W cruiserach bardzo szeroka, głęboko profilowana kanapa i szerokie podnóżki mogą powodować, że nogi rozstawiasz na boki i tracisz część zasięgu w dół. W skuterach duża platforma pod stopami i szerokie siodło sprawiają, że realna pozycja bywa wyższa niż sugeruje sucha wartość. Dlatego każdą taką maszynę warto fizycznie przymierzyć, zamiast polegać wyłącznie na danych technicznych.

Jakie modele motocykli warto sprawdzić przy wzroście 170 cm

W segmencie motocykli przyjaznych dla osób o wzroście około 170 cm znajdziesz i miejskie naked, i lekkie sporty, i maszyny turystyczne czy adventure z fabrycznie obniżonymi wersjami. Łączy je jedno: stosunkowo niska lub dająca się obniżyć wysokość w siodle, która po połączeniu z odpowiednią techniką pozwala czuć się pewnie na co dzień.

W grupie motocykli miejskich, naked i sportowych warto zwrócić uwagę na takie modele:

• Honda CB 500F – około 789 mm, motocykl miejsko-uniwersalny, dobry na dojazdy i krótką turystykę,
• Kawasaki Z 650 – około 790 mm, dynamiczny naked nastawiony na jazdę uliczną i sportowe tempo,
• BMW G310 R – około 785 mm, lekki motocykl miejski, często wybierany jako pierwsza większa maszyna po zdaniu prawa jazdy,
• Suzuki SV 650 – około 785 mm, uniwersalny naked z charakterem, sprawdzi się w mieście i na weekendowych wypadach,
• Honda CBR 500 R – około 785 mm, sportowy motocykl klasy średniej, dobry dla osób szukających sportowej sylwetki bez ekstremalnej pozycji superbike,
• Yamaha R3 – około 780 mm, lekki sport na kategorię A2, odpowiedni dla kierowców średniego wzrostu chcących spróbować jazdy w bardziej pochylonej pozycji.

Wśród motocykli turystycznych i adventure także pojawiają się propozycje, które po obniżeniu siedzenia sprawdzą się u osób o wzroście 170 cm:

• BMW F 900XR – w wersji z siedzeniem około 775 mm, przykład nowoczesnego sport tourera, który producent oferuje z fabrycznie obniżoną kanapą,
• BMW GS 1250 – z obniżonym zawieszeniem i siedzeniem około 800 mm, duży adventure, który mimo rozmiarów można dopasować do niższej osoby,
• Triumph Tiger 850 Sport – opcja z niższą kanapą około 820 mm, ciekawa propozycja dla osób, które chcą wejść w segment adventure, ale nie przepadają za ekstremalnie wysokimi maszynami,
• Honda Africa Twin – z niższą kanapą około 825 mm, przykład motocykla o terenowym rodowodzie, w którym dzięki opcjom siedzenia można zejść do akceptowalnej wysokości dla średniego wzrostu.

Przy każdej przymiarce miej z tyłu głowy, że motocykl zawsze trochę siądzie pod twoim ciężarem. Do własnej masy dolicz około 10 kg na ubranie, buty, kask i ewentualny plecak. W praktyce oznacza to, że realna wysokość, na jakiej znajdują się twoje biodra, będzie o te kilka centymetrów niższa niż sucha wartość z katalogu, a to często wystarcza, żeby z „prawie sięgam” przejść na komfortowe podparcie.

Jak dopasować zbyt wysoki motocykl do osoby o wzroście 170 cm?

Zdarza się, że wymarzony model okazuje się odrobinę za wysoki. Nie oznacza to automatycznie konieczności rezygnacji. Masz do dyspozycji kilka dróg: techniczne modyfikacje zawieszenia, zmiany w kanapie, korektę ustawień ugięcia wstępnego sprężyn, a także dobór odpowiedniego obuwia i dopracowanie techniki podparcia. Często po połączeniu dwóch–trzech prostych zabiegów motocykl staje się zaskakująco przyjazny.

Główne sposoby na „zbliżenie” za wysokiego motocykla do twoich możliwości to:

• fabryczne zestawy obniżające zawieszenie, oferowane bezpośrednio przez producenta danego modelu,
• akcesoryjne zestawy do obniżenia tyłu motocykla (inny wahliwiec, linki, kiwaki) montowane w wyspecjalizowanych serwisach,
• wymiana lub przeróbka kanapy – niższa, węższa, z przodu mocniej wyprofilowana,
• regulacja zawieszenia, szczególnie ugięcia wstępnego sprężyn i położenia lag w półkach, jeśli konstrukcja na to pozwala,
• buty motocyklowe z grubszą, sztywną podeszwą, które dodają realnie 1–2 cm zasięgu nogi,
• praca nad techniką jazdy i zatrzymywania – wybór mocniejszej nogi, odpowiednia praca spojrzeniem, przewidywanie, gdzie się zatrzymasz.

Każde obniżenie motocykla – czy to poprzez zawieszenie, czy kanapę – ma swoje granice. Zbyt duża ingerencja może pogorszyć prowadzenie, zmniejszyć prześwit i utrudnić pokonywanie zakrętów lub przeszkód, dlatego przy większych zmianach warto skonsultować się z dobrym serwisem.

Jak obniżone zawieszenie wpływa na prowadzenie motocykla?

Obniżenie zawieszenia polega najczęściej na zmianie elementów tylnego układu (inne kiwaki, inne mocowanie amortyzatora), zastosowaniu innych sprężyn albo na przesunięciu lag w półkach z przodu. Każda taka zmiana wpływa na geometrię motocykla: kąt główki ramy, wyprzedzenie i rozkład mas między przodem a tyłem. Motocykl nie tylko staje się niższy, ale też inaczej wchodzi w zakręt i inaczej reaguje na nierówności.

Skutki obniżenia zawieszenia mogą być różne:

• mniejszy prześwit w zakrętach – szybciej dotykasz podnóżkami lub innymi elementami o asfalt przy głębokim złożeniu,
• większe ryzyko dobicia zawieszenia na dziurach, progach zwalniających lub przy jeździe z pasażerem,
• zmiana stabilności przy dużych prędkościach, bo inny rozkład mas wpływa na zachowanie przodu,
• konieczność skrócenia bocznej stopki, a czasem także centralnej, żeby motocykl nie stał zbyt pionowo na postoju.

Niewielkie obniżenie, rzędu kilku–kilkunastu milimetrów, wykonane zgodnie z zaleceniami producenta zwykle nie psuje zachowania motocykla, a realnie poprawia komfort osoby o wzroście 170 cm. Większe modyfikacje, zwłaszcza w ciężkich motocyklach turystycznych i adventure, wymagają już fachowej oceny, bo łatwo przesadzić i otrzymać maszynę wygodną na postoju, ale gorszą w prowadzeniu na drodze.

Jak zmiana kanapy i ustawień zawieszenia zmniejsza odczuwaną wysokość motocykla?

Często zamiast poważnej ingerencji w zawieszenie wystarczy mądrze wykorzystać możliwości kanapy. Obniżenie lub zwężenie siedzenia daje kierowcy o wzroście 170 cm kilka cennych centymetrów dodatkowego zasięgu nóg. Co ważne, takie rozwiązanie zwykle nie zmienia w dużym stopniu geometrii motocykla, więc jego prowadzenie pozostaje praktycznie takie samo.

Typowe modyfikacje kanapy, które warto rozważyć, to:

• fabryczna niższa kanapa – wielu producentów oferuje ją jako oryginalne akcesorium, idealnie dopasowane do danego modelu,
• przeróbka tapicerska – zebranie części pianki, zwężenie przodu kanapy, zmiana kształtu tak, aby łatwiej było opuścić nogi w dół,
• wymiana na kanapę typu „low seat” przygotowaną przez firmy akcesoryjne,
• zastosowanie innej pianki lub cienkiej wkładki żelowej, która poprawia komfort, a jednocześnie utrzymuje niższy profil siedzenia.

Odpowiednie ustawienie ugięcia wstępnego (preload) pozwala dopasować tzw. sag, czyli ugięcie motocykla pod twoim ciężarem. Jeśli zawieszenie jest zbyt twarde, motocykl mało „siada” i siedzisz wyżej niż mógłbyś. Gdy jest zbyt miękkie, tył przysiada zbyt mocno, co nie tylko obniża maszynę, ale też może pogorszyć prowadzenie. Chodzi o znalezienie punktu, w którym masz dobry kontakt stóp z ziemią, a zawieszenie nadal ma odpowiedni zapas pracy.

Połączenie niższej lub węższej kanapy z delikatną korektą ustawień zawieszenia daje w praktyce często 2–3 cm realnego obniżenia odczuwalnego. Dla osoby o wzroście 170 cm to bardzo dużo. Taka różnica potrafi zamienić motocykl z kategorii „na palcach i z duszą na ramieniu” w maszynę, na której czujesz się stabilnie podczas codziennych zatrzymań.

Jak testować motocykl przed zakupem przy wzroście 170 cm

Przy wzroście około 170 cm szczególnie ważna jest fizyczna przymiarka motocykla u dealera lub prywatnego sprzedawcy. Porównywanie wyłącznie suchych liczb w specyfikacji nigdy nie odda w pełni tego, jak naprawdę siedzi się na maszynie, jak sięgasz do ziemi i jak układa się twoje ciało. Kilkanaście minut spokojnego testu na placu często pokazuje więcej niż godziny czytania forum.

Podczas sprawdzania motocykla na postoju zwróć uwagę na kilka rzeczy:

• jak łatwo schodzisz z bocznej stopki i stawiasz motocykl do pionu,
• czy możesz oprzeć stopy w wybrany przez siebie sposób (pełna stopa, śródstopie, palce) i jak się z tym czujesz,
• jak wygląda stabilność na różnych nawierzchniach: gładki beton, kostka, lekko sypki żwir,
• czy przy pełnym skręcie kierownicy w obie strony nadal swobodnie sięgasz do manetek,
• czy kąt ugięcia kolan i bioder jest dla ciebie komfortowy, bez uczucia „składania jak scyzoryk”,
• czy bez wysiłku sięgasz do klamek hamulca i sprzęgła, przełączników oraz hamulca nożnego.

Zanim wyjedziesz na jazdę próbną, warto zasymulować kilka manewrów na placu lub parkingu:

• przetoczenie motocykla do tyłu i do przodu po lekkim pochyleniu, na przykład z podjazdu pod garaż,
• obrót motocykla na ciasnej powierzchni z użyciem krótkich podparć nogą,
• wsiadanie i zsiadanie kilka razy z rzędu, także z lekko skręconą kierownicą,
• symulację zatrzymania na gorszym poboczu, na przykład z jednej strony na asfalcie, a z drugiej na miękkim piachu lub trawie.

Waga motocykla ma ogromny wpływ na twoje odczucia przy wzroście 170 cm. Maszyna, która wydaje się bardzo ciężka podczas podnoszenia z bocznej stopki i pchania tyłem, po ruszeniu może prowadzić się zaskakująco lekko, jeśli ma dobrze zcentralizowaną masę. Z kolei lżejszy, ale źle wyważony motocykl potrafi sprawiać kłopot przy powolnych manewrach.

Podczas jazdy próbnej celowo zatrzymaj się kilka razy na lekkim pochyleniu oraz na mniej idealnej nawierzchni. Sprawdź, czy w takich warunkach nadal masz wystarczający margines bezpieczeństwa przy sięganiu stopą do ziemi i czy nie musisz nadmiernie „szukać asfaltu” palcami.